Zoals velen van jullie al opgemerkt hadden, is mijn website een hele poos uit de lucht geweest. Helaas was er bij de serviceprovider waar mijn website was ondergebracht, een grote storing, of misschien wwel crash van de server. dat betekende dat alles opnieuw geïnstalleerd moest worden dan dat had natuurlijk zijn tijd nodig.

Ik kreeg het spaans benauwd, want mijn hele verhaal over mijn transplantatie had ik hier neergezet en gebackupt op diezelfde server van de provider! Ik vreesde dus het ergste, maar gelukkig is mijn website door hun gered en kon alles weer teruggezet wroden.
Oké een aantal laatste verhalen van oa de mediacitee in Luik en nog wat andere onzin, is verloren gegaan. Maar het belangrijkste stond er toch gelukkig weer!

Dus niet alles is verloren gegaan. Maar zo is er waarschijnlijk wel een aantal zaken verdwenen, misschien wat foto’s, maar dat is geen probleem. Mijn verhaal rondom de transplantatie was het allerbelangrijkste!
Ik ben dus momenteel erg gelukkig dat mijn website weer levend online is!!!!!

Verder gaat het hier best goedbehalve dan weer een fikse verkoudheid/beginnende griep die ik maar niet kwijt schijn te raken sinds de griepprik, lang leve die troep die ze er elk jaar inspuiten! En nu is die verkoudheid weer op mijn luchtwegen geslagen waardoor ik dus weer hoest, hoest en oja hoest!grrrrr
Een bulldog is er niks bij! Een Chihuahua schrikt van mij hahahaha

Nog een paar dagen en we zijn alweer een jaa verder, 2012, het einde der tijden zoals wij ze kennen nadert, achja, maak ik me er druk om? Nope, ik maak me tegenwoordig nergens meer druk om. Ik geniet van de gewone dingen die ik meemaak elke dag, geniet van de zon of de regen, de ffestdagen, mijn familie, mijn dochter, hondje. Ach ik geniet gewoon en hoest vrolijk het nieuwe jaar in!

Voor allemaal een heel goed uiteinde en een super begin van 2012. Hopelijk beleeft iedereen veel liefde geluk en goede gezondheid in het nieuwe jaar. Wordt er minder gechat en ge whatsapped op internet en meer gewoon gepraat onder de mensen. Begrijp me niet verkeerd, ik vind die smartphone gevallen helemaal geweldig, maar krijg soms echt wel het apezuur van mensen die continue zitten te sms-en, whatsappen, facebooken, hyven (al lijkt dit steeds minder te worden) onde gezelschap. Krijg je bezoek zitten ze te whatsappen of te smsen met mensen die ze net thuis hebben gelaten of die niet konden komen. Dan denk ik, blijf dan weg, ga thuis zitten praten, maar kom dan niet hierheen en zit met je neus in die telefoon. laatst had ik bezoek en kreeg ik ook een paar meldingen dat er mails waren, ik heb het kolereding uitgezet (wist zou gauw ff niet hoe ik die meldingen kon verwijderen zodat ze zich niet telkens meldden). Niets is zo vervelend als je onder mensen bent en je wordt gestoord door zo ene slimme telefoon. Nouja zo slim is ie niet hè. We leren onze kinderen dat als grote mensen praten, zij moeten wachten, maar die slimme telefoons krijgen dat maar niet onder hun pet! Ze moeten en zullen maar telkens de aandacht blijven roepen. Tja en dan wij toch weer gewoon mensen die hun niuewsgierigheid dan niet kunnen onderdrukken en wordt het ding weer even gesust, door hem te aaien. andachtvragende krengen, maar oh zo handig in gebruik en zoals ik om me heen zie, heeeeel erg verslavend. Dus ook voor 2012: Minder appen, meer elkaar bezoeken en mano a mano met mekaar praten!

Dikke kus voor allemaal en tot in 2012!!!!!!!

Ik krijg nogal veel reacties via mail en zelfs al via facebook, dat mensen nieuwsgierig zijn na een voor en na foto van mij.
Het heeft even geduurd voor ik overstag ging, want ik schaam me diep voor hoe ik eruit zag, hoe dik ik was afgelopen november/december. Zometeen dus ook een foto van de speurtocht door de stad, waarbij we als eindstation een enorm gezellig café aandeden! Daar is deze foto ook gemaakt. En deze foto was dan ook de aanleiding dat ik naar de diëtste ben gestapt, alwaar ik dus nog eens 5kg aankwam. Daarna heb ik het heft in eigen hand genomen en ben gaan lijnen door het beperken van koolhydraten.
Op het resultaat ben ik supertyrots, dus de tweede foto plaats ik met heel veel plezier. De eerste…nouja het is dat ik een voor foto moet hebben.

Als ik het niet zlef zou zijn, zou ik denken dat beide foto’s gephotoshopt zouden zijn, echter ze zijn puur natuur en gemaakt zoals ik er toen en nu uitzag/uitzie!

Kijk een huiver of kijk en verbaas jezelf!

Voor het lijnen, 75kg

Na het lijnen, 50 kg licht,

Vandaag alweer een hele tijd geleden dat ik een berichtje heb geplaatst, maar denk maar zo, geen nieuws is goed nieuws!

Allereerst afgelopen zaterdag is een geweldige zaterdag geweest! Mijn langverloren “zusje” kwam weer op bezoek! Er heeft 25 jaar tussen gezeten, dat we elkaar gezien hebben, maar zolang gaat het nu echt niet meer duren, hoor! We hebben mekaar destijds om de een of andere onduidelijke reden uit het oog verloren, maar vonden elkaar weer via Facebook. Mijn “zus  vond mij en schreef mij een berichtje en meteen hebben we weer lekker bijgepraat over de chat. En afgelopen zaterdag was het dan zover en kwam ze samen met haar ouders op bezoek.
Wat was het heerlijk haar te zien, vloog meteen in haar armen en we hebben de hele dag, maar dan ook de hele dag lekker gekletst, met de cabrio op stap geweest, ijsje eten in Epen, daarna lekker de stad in en terrasje gepikt. Ondertussen gekletst, gekletst en gekletst oja en ook nog gekletst! het voelde zo goed en zo als vanouds, alsof er helemaal geen 25 jaar tussen zaten! We pikten zo de draad weer op. En het afscheid viel me zwaar toen ze weer naar huis ging. Maar we hebben afgesproken heel snel weer af te spreken en dat doen we zeker te weten!

Ook onze ouders hebben elkaar weer gevonden, de moeders kunnen ook weer heel lekker met mekaar kletsen en de vaders zijn ook weer als vanouds, ach eigenlijk zijn we onderling als vanouds gewoon. Het is gewoon superrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr Ik spreek alleen nog maar in superlatieven en heb er eigenlijk geen woorden voor om uit te drukken hoe gelukkig ik ben dat we allemaal weer bij elkaar zijn!

Zondag werd een luie dag, gewoon een zondag dus, wat aan de pc hangen, wat lezen, en wat aanrommelen in huis. Maar ook een feestdag, want Adriana was die dag 14 jaar thuis! Woehoeoeoeoe!!!

Dan vandaag, op naar de Controle van de laatste operatie in Leuven. Ik heb nog nooit zo een snelle controle gehad! Ik kwam aanlopen in de wachtkamer, wilde net gaan zitten en werd meteen geroepen.De prof stond al te wachten en hij keek me verbaasd aan, hij had me niet herkend (tja laatste keer dat deze mij zag was 3 jaar geleden voor de transplantatie!) Hij had me niet herkend, en complimenteerde mij dat ik er zo goed uit zag. vroeg gelijk hoe alles ging en was blij verrast dat het zo goed gaat met me. Ze maken helaas ook wel anders mee daar.
Toen het operatiegebied gecontroleerd. Ik mocht op het bedje gaan liggen en wees hem op een hechtdraadje dat omhoog piept, lekker laten zitten zei hij, die verdwijnt vanzelf. Hij voelde hier en daar even of het zeer deed, vroeg hij. Nee hoor niks aan het handje.
Of ik last had van de hechtingen? Nee alleen als ik vermoeid raak, dan voel ik de aanhechting van het matje op de spiermassa (buikspieren) Dat was normaal en zou voorlopig nog wel even blijven. Ik mag nog geen zwaar werk doen, zeker niet tillen of andere gekke zaken ondernemen, want het is pas 5 weken geleden. Dus rustig aan en goed naar mijn lichaam luisteren. maar dat doe ik altijd al, dus dat zit ook wel snor.

Toen kwam het enge gedeelte, ik moest eerst 1 been omhoog tillen, terwijl ik op het bedje lag. Daarna het tweede been erbij (oei dat vond ik eng, want zo kwam er een behoorlijke druk op het operatiegebied te staan en voorheen plopte dan mijn ingewanden flink omhoog door die breuk heen.). Maar goed je doet je best en het lukte behoorlijk goed. Gefeliciteerd zei de prof, het ziet er strak uit en is prima allemaal daarbinnen! U hoeft niet meer terug te komen!!!!!

Nog even over mijn afvallen gesproken dat het zo goed is gegaan en ik nu dus 25 kilo lichter ben en gewoon maatje 34/36 heb en 49 kilo weeg! Hij vond  het geweldig knap gedaan, en wenste me een heel gelukkig leven toe! Nou wat wil je dan nog meer!!! Niks toch!!!!!!

Op tijd van 10 minuten stond ik weer buiten en begaven mam en ik ons weer naar de parkeergarage om de auto huiswaarts te nemen. Lekker met het kapie los, we waren immers met de cabrio en met 28 graden rijd je dat echt wel met een open dak! Het was genieten onderweg, met zo een goede controle en uitslag en het zonnetje dat ons verwarmde en verblijdde!!

Life is Beautiful!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1

Een week waar best veel in gebeurd is, gebeurd in de goede zin van het woord dan wel! Een week van verrassing en een week van plezier. Mijn verhaal.

Afgelopen zaterdag kregen we visite van vrienden die we 25 jaar geleden voor het laatst hadden gezien. Tja je verliest wel eens mensen uit het oog en na een bepaalde tijd durf je dan niet meer te bellen. Zo was dat bij ons allemaal dus het geval, tot bij toeval ik een berichtje kreeg van iemand met de vraag of ik haar nog kende van vroeger! Uiteraard kende ik haar nog!!!! Ik zag haar in die tijd altijd als mijn kleine zusje, dat ik nooit had gehad. Nu had ik zelf al vaker gezocht op google, hyves enzovoort, maar als je iemand kent bij roepnaam, maar niet weet hoe je de voornaam nu precies spelt, dan wordt het moeilijk zoeken. En tja dat was dus het probleem bij mij geweest, ik had haar hele voornaam verkeerd gespeld. Dan vind je haar never never nooit niet!
Dan zie je weer dat je verhaal op het internet gooien niet alleen negatief hoeft te zijn (dat hoor je toch telkens, ja maar je staat op internet met wat je allemaal hebt meegemaakt). Ik sta op internet om mijn verhaal te vertellen en hopelijk dat iemand anders er kracht of informatie uit haalt indien deze persoon in een zelfde ongewenste situatie  belandt en info zoekt. Of natuurlijk zoals in Daan haar geval, mij heeft kunnen vinden! Daarvoor ben ik haar echt super dankbaar.

Dus zaterdag kwamen ze, helaas was mijn kleine zusje er niet bij, want ze was door Meneer de Griep gevonden ( en ze had zich nog wel zo goed verstopt voor die engerd!!). Haar ouders waren er wel en de dag was als vanouds, alsof er helemaal geen 25 jaar tussen heeft gezeten. Hoe geweldig kan dat zijn!!
We hebben die ag bijgepraat en zijn ook nog even Maastricht ingelopen, waar bandjes speelden op straat. Dat zorgde voor een gezellige sfeer. De zon en de temperatuur van 29 graden erbij en de dag was perfect te noemen!! Alleen mijn zusje ontbrak, maar hey we spreken af zodra ze beter is!!

De rest van de week ben ik alweer eens gaan statten, lekker met de bus de stad in, winkeltjes kijken en nieuwe kleding gekocht. Tja het dansseizoen begint weer dus…….. nee niet dus én ik ben nogal wat kilo’s kwijt en dus………nu wel dus, dan moet er weer iets nieuws komen hahaha. En waar doe je een vrouw het grootste plezier mee? Juist door haar lekker te laten shoppen!
Uiteraard voel ik het na een uurtje of 2-3 echt wel hoor dat ik nog niet helemaal ben waar ik was voor de operatie, maar hé ik klaag niet want ik kan, met de nodige rust tussendoor, toch lekker veel dingen alweer doen. Alleen het huishouden is nog te zwaar je zou bijna denken jaja dat zal wel…..tja doe dat vooral hahahhaha. Kijk laten we eerlijk zijn, ik mag absoluut niet tillen, dus een vaatwasser uitruimen gaat nog net, maar een stofzuiger uit de kast halen en stofzuigen is al niet te doen. Een dweil uitwringen, hoe stom het ook klinkt, lukt gewoon niet!! Maar dat komt wel, daar heb ik alle vertrouwen in. Het is immers pas 3 weken geleden dat ik helemaal open lag op de snijtafel! Dus het gaat de goede kant op!

Verder nu de nog plannen om met mijn dochter voor nieuwe kleding te gaan en dan zijn we allebei weer voorzien! Dus dat zit in de planning en verder neem ik mijn rust. Doe ik dat niet dan krijg ik mega spierpijn. Ik merk namelijk wel dat die breuk dicht maken echt wel mijn buikspieren heeft bewerkt. Ik heb gewoon heel snel spierpijn in mijn buik en rug, echt zo die omgeving. Ach zo heb ik nu wel een mooi lijf met een taille en maatje 34/36, wat inhoudt dat ik vanmorgen 49.9kg woog! Ik heb mijn kadootje verdiend, en dus kreeg ik van mijn dochter een heerlijk gebakje, een nougatientje…..mjammie! Zo ik sta weer net boven de 50kg hahahaha.
Het belangrijkste ik heb het gehaald, mijn doel was om 1x 50 kg te wegen, dat is gelukt, nu mag ik tot max 52 kg gaan, dus schommelen tussen de 50 en de 52, dan hou ik mijn figuurtje én ik heb geen last van mijn netje dat mijn buik bij mekaar houdt! Super dus! Want het was duidelijk dat ook de chirurgen aangaven dat ik nu niet meer dik mocht worden, omdat dan mijn buik teveel druk kon krijgen en het netje last gaat  geven, danwel kan losscheuren van de spierlaag. En dát lijkt me toch mega pijnlijk en daar heb ik absoluut geen zin in!

Ik heb er te hard voor gewerkt en teveel pijn door gehad, om dan nu zomaar die hele operatie te verzieken door of bij te komen, of te gaan tillen, of te vroeg weer alles normaal op te pakken. Nee bedankt, dat doe ik liever niet!

Verder ga ik nu lekker douchen, ook weer iets dat sinds deze week weer kan, scheelt toch een hoop anders moet je je helemaal aan de kraan wassen, en douchen is nou toch net even wat lekkerder!!! Dus ik “spring” er even onder en dan kijken wat ik vandaag ga/kan ondernemen.

groetjes en tot laterrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

Gistermorgen kwam de arts en werd de laatste drain eruit gehaald. Het was ietwat gevoelig. Terwijl ik mijn adem inhield om het hechtinkje los te maken, voelde ik een licht trekkend gevoel aan de rechterkant van mijn onderbuik. De drain zat links……. Ik hoorde een zuigend geluid en plop de drain was eruit. Dat zuigende geluid is trouwens niet normaal, maar de artse, die dit soort taken normaal aan de co assistente overlaat, was even vergeten het vacuüm van de drain te halen alvorens hem te verwijderen……. :-O . Nee dan de co-assistente, die deed de andere twee met veel meer gevoel en expertise.

Maar goed hij was eruit en het irriterende gevoel waarvan ik dacht dat het met de eerder verwijderde drain te maken had, bleek dus van deze jongen afkomstig te zijn. Dus dat probleem ook weer opgelost.

Daarna kwam de supervisor met de artse terug en kreeg ik Het mooiste nieuws…..of ik klaar was om naar huis te gaan…..dus ik, ehm ja wanneer? En de arts, nou kies maar, vandaag of morgen?
De keus is dan snel gemaakt en een smsje naar mijn ouders en Adriana was nog sneller onderweg. Het smsje bevatte de tekst: vanavond fietjes met frikandel speciaal van de chinees (plaatselijke fritesboer en mega lekker frietjes). Ik kreeg een smsje terug met de vraag: Betekent dat dat je naar huis mag? Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaa dus woehoe!! Tis zo saai gewoon een sms met Ik mag naar huis, dat ik hen toch wel even wilde laten nadenken hihi
Er volgden nog wat smsjes over en weer en daarna heb ik op mijn gemakkie mijn koffer ingepakt en de kamer opgeruimd.

Ik merkte dat dat al behoorlijk vermoeiend was, maar ok je mag naar huis en moet nog ruim een uur met de auto (bijna 2 uur werd het ivm wegwerkzaamheden) dus ik dacht dat word lekker uitrusten in de auto.
Niets is minder waar gebleken en de terugreis was doodvermoeiend. Ik voelde ieder bobbeltje in de weg, mijn buik protesteerde en ik werd met de minuut vermoeider. Thuisgekomen heb ik de  rest van de dag alleen maar wat gehangen in een luie stoel, maar zelfs het voetgedeelte kreeg ik niet naar beneden. daar had ik hulp bij nodig.
En ik maar denken dat ik al ver was opgeknapt….nou echt niet dus! Ik ben er nog lange niet…… Een kopje thee maken kost zoveel energie dat ik gewoon totalloss ben voor ik het heb opgedronken……… dan denk je toch, mens wat is er met jou aan de hand? Nou ehm die operatie heeft er veeeeeel harder ingehakt dan ik voor mogelijk had gehouden. Ik ben echt superzwak merk ik nu pas. In het ziekenhuis leek ik gewoon topfit in vergelijking met nu. Wat een desillusie!

Maar goed het beste nieuws is dat ik weer in Maastricht ben, nog niet helemaal thuis want dat kan ik echt nog niet aan. Ik verblijf dus in het kuuroord in Scharn

Ik hoop dat ik snel weer de kracht en conditie terug heb zodat ik snel alles weer kan! Maar de tijd zal het leren. Voor nu neem ik mijn rust en probeer zo snel mogelijk te herstellen, maar zal zeker rustig aan doen! Ik word ook echt wel teruggefloten hoor, want als ik even denk oh het gaat, dan zegt mijn lichaam heel hard: STOP tot hier en niet verder!

Tot laterrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

Joepie vanmorgen kwam de doktor aangeven dat de tweede drain, die eigenlijk nummer 3 genummerd is, eruit mag. Dit is de drain die het meest irriteerde vanaf het begin al. Dus ik zag wel even op tegen het eruit halen. Maar gelukkig viel het mee, behalve het hechtinkje dat er ook uit moest, dat deed wel een beetje zeer. Nu ook nog voel ik waar de drain de afgelopen week heeft geirriteerd. Maar dit zal de komende dagen wegtrekken, zo is mijn ervaring van de andere keren dat ik een drain heb gehad. En hé over een paar weken ben ik alles weer vergeten en gaan we weer lekker.

Vandaag eindelijk sinds een jaar tijd weer eens een banaan bij mijn ontbijt gegeten, ik heb ze net op, komen ze vertellen dat ik vandaag geen fruit mag, want mijn kalium is te hoog. Ik schrik dus en denk, jeetje die banaan. Meteeen aangegeven en dat word genoteerd. Maar de bloedresultaten waren al geprikt voor ik die banaan at. Helaas zal die dus vandaag dan niet echt gaan zakken. Eet ik eens een banaan………..erg toevallig allemaal….maar ja, nu heb ik banaan dan maar helemaal afgezworen.

Verder heb ik geen pijnstillers meer nodig gehad en ben ik ook niet van plan die vandaag te gaan nemen, mits ik niet teveel pijn ga krijgen. Maar de hematoom is rustig, zit er nog wel degelijk, maar ik merk langzaam verbetering en de pijn, ach dat is niks meer t.o.v. voorheen. Geen pijnstillers meer nodig dus dat is goed. Alles gaat langzaam de goede kant op.

Wat willen we nog meer!…..ehm naar huis zonder drains!!

Na eergisteren tot huilens toe pijn te hebben gehad aan de hematoom(bloeduitstorting), is de pijnmedicatie aangepast en is  het allemaal vol te houden. Er is me verteld geworden dat dit wel gebruikelijk is bij een dergelijk groot hematoom. Het is dus voor de artsen niet alarmerend, maar voor mij was het echt niet uit te houden. En ik zweer je, ik ben echt niet kleinzerig. Ik kan heel wat pijn verdragen, maar dit wens je je ergste vijand niet.
Gelukkig is er dus een goede pijnmedicatie en die zal ik blijven nemen totdat het hematoom weg is. Dat is me aangeraden door de artsen. Ook stipt op tijd innemen, want anders kan die pijn weer terugkomen en dat staat dan het herstel ook weer in de weg. Want op het moment van dergelijke pijn, kun je niks dan alleen in je bed liggen en slapen. Terwijl het juist belangrijk is om zowel te rusten en ontspanning te nemen, maar ook zo nu en dan uit je bed en de bloedsomloop goed laten stromen. Dus dat doe ik dan maar heel braaf.

Daarnaast is er vandaag nog meer goed nieuws, de eerste drain van de 3 die ik heb, is eruit! Het was de bovenste drain en hij gaf al 2 dagen geen enkel vocht meer. Dus vandaag om een uurtje of 16.00u. is ie verwijderd door de chirurge en ik heb er niks van gevoeld. Helemaal niks nakkes nada, dus weer een opluchting. Nog 2 te gaan en met een beetje geluk gaat dat ook vrij snel lukken, want ze geven steeds minder dan de vorige dagen. Op het moment dat ze minder dan 20cc geven per 24u mogen ze eruit, die hoeveelheid kan het lichaam zelf oplossen. Eentje geeft nog 10 cc, maar dat is pas sinds vandaag en dat willen ze natuurlijk nog even afwachten of dat zo blijft. Ik hoop dat het nog minder word, dan ben ik snel verlost van alle draadjes en is alleen het hematoom nog een probleem. Maar dat gaat ook vanzelf over.

Om nu niemand met de vraag te laten zitten waardoor ik een dergelijk hematoom heb, hier het antwoord. Ik slik een bloedverdunner, wat dus inhoudt dat ik snel blauwe plekken krijg indien ik me stoot. Nu hebben ze flink zitten opereren om die breuk te kunnen sluiten en hebben behoorlijk wat ruimte moeten maken tussen de spierlaag en de buikwand om het netje te plaatsen. Dat is eigenlijk een fikse kneuzing veroorzaken en met een kneuzing gaat bloeduitstotingen gepaard. Nu krijg ik ook nog anti-trombosespuitjes, dus mijn bloed is lekker dun en vloeibaar. Het stolt minder snel dus de bloeduitstorting is wat groter geworden dan de bedoeling was. Helaas niet te voorkomen omdat het toch wel een fikse operatie is geweest.( Iets wat ik me nu pas realiseer en tot me doordringt). Het bloeden binnenin is gestopt, want ook de drains geven bijna geen vocht meer en  als er al wat vocht uitkomt is het niet meer bloedrood maar erg doorzichtig (gewoon gezond wondvocht dus). NU is het dus wachten tot het lichaam deze troep zelf heeft opgeruimd. dat kan het ook, maar het heeft er wel even de tijd voor nodig.

Zo zie je dat hoe goed je ook voorbereid bent op een operatie en het herstel, hoe positief je ook bent ingesteld en hoe streberig (jaja ik weet het dat ben ik zeker) je ook bent, er zijn altijd onvoorziene gebeurtenissen die even roet in het eten gooien. Maar hey daardoor word je ook niet overmoedig, en dat is wel af en toe handig. Zeker bij mij hihi

Nou luitjes ik ga weer een eind breien aan dit verhaal en meld me weer een dezer dagen, hopelijk met weer een drain minder……duimen jullie mee???????

En nee dan niet in de goede zin van het woord, zoals in het liedje van Frankie Valli & the four seeasons

De nacht was gewoon slecht te noemen met heel veel pijn. De blauwe bloeduitstorting die er vanaf mijn drains naar beneden loopt is gewoon enorm warm en heel pijnlijk. Blijkbaar is dat normaal als het lichaam de blauwe vlek gaat aanpakken door het te absorberen en af te voeren. Dat leerde ik vannacht. Een pijnstiller werkte niet en door die zeurende pijn, begonnen de drains nog meer last te veroorzaken. Uiteindelijk heb ik een koelelement uit de vriezer op die bloeduitstoring gelegd en heb ik nog een paar uurtjes kunnen slapen (tussen 4 en 6 vanmorgen).
De nacht is dus waardeloos te noemen.

Ook nu nog heb ik er een coolpack op liggen, doe ik dat niet dan word ik helemaal gek van de pijn. Met coolpack gaat het prima. Maar ik heb besloten vandaag alleen voor de hoogst noodzakelijke zaken het bed uit te gaan.

Ik bedacht me namelijk vannacht nog dat er altijd ergens tijdens mijn voorspoedig herstel even een terugslag komt, die me weer even bij les houdt. En die les is dus vandaag in bed blijven.

Ach ik vermaak me wel, heb ook geen bezoek vandaag op eigen verzoek en ga wat tv kijken, aan de laptop hangen én bijslapen!

Ok voor nu dus weer even genoeg gezeurd. Tot later met hopelijk meer en beter nieuws!

groetjessssssssssssssssssssssssssss

Vanmorgen tijdens het wassen ben ik op mijn meest vervelende drain gaan staan! Ik heb me niet zo heel netjes gedragen (tegen mezelf)……….oeps. Die ene irriteert al vanaf het eerste begin en ik heb me daar een bloeduitstorting van heb ik jou daar. Uitgerekend die drain ga ik op staan, en ja auw auw auw. Maar een paracetamol heeft ervoor gezorgd dat het weer vol te houden was. Ze hebben hem nu ook ietsje beter geplakt met een verbandje, zodat er niet meer aan getrokken kan worden.

Verder ben ik vandaag lekker sociaal bezig geweest, ik heb 2 andere patiënten op internet geholpen. Het internet is er wel, maar valt soms weg en het is even een gekunstel om het werkend te krijgen op je wifi laptopje. Nu heb ik hier niks anders te doen, dus hebben ze me tot tijdelijke ict-er benoemd en kan ik de anderen dus helpen met hun aansluiting. Je bent toch allemaal lotgenoten en je ligt hier omdat je in het verleden of net een transplantatie hebt ondergaan. Dus je hebt onder het uitzoeken van de aansluiting ook nog wat te vertellen, hihi.

Verder gaat het uitermate goed en ik denk ook niet dat ik nog voor de nacht een paracetamol nodig zal hebben, want de pijn is gewoon weg. Ik had al geen pijn meer vanmorgen aan de wond zelf of bij het netje, maar alleen door eigen stommiteit dus met de drain. Ach je moet af en toe een stomme aktie doen, anders raken de mensen gewend eraan dat je zo slim bent….woehahahahaha

Verder geen nieuws want het is zoondag en dat merk je, lekker rustig, alleen hier en daar bezoek en weinig artsen. Het enige dat de weekend chirurg te melden had was dat als de drains zo blijven ik ze wel snel zal kwijt zijn…….. laten we het hopen, want dat is het enige dat ervoor zorgt dat ik hier moet blijven.
Ach vervelen doe ik me vreemd genoeg niet, pijn heb ik dus niet, eigenlijk zou je bijna, ik zeg bijna denken dat je op vakantie bent….mis alleen het strand, de cocktail en die ene leuke gast die je vers fruit komt brengen woehoeeeee

tot later en ik blijf dromen hahahaha byebye

Ow bijna vergeten! Ik heb een nieuwe trend….ik ga het ook binnenkort produceren en via internet verkopen. De nieuwe assecoire ipv een handtas of armband….rradonnekes. Nu is de kleur op de foto misschien wat saai (kleur van de vloeistof in de radon), maar het wordt een uitgebreid assortiment met dieverse kleuren, zodat het match bij je kleding!

foto is wat wazig en ik sta er niet zo heel op mijn paasbest op, maar het is om jullie een idee te geven van de nieuwe trend van komend jaar!

Wat is het vandaag, zaterdag toch? Ehm ja, dus de vierde dag na de operatie. Ik heb het idee dat ik helemaal vol zit met vocht, maar gelukkig is vanavond, in tegenstelling tot morgen, het infuus eruit gehaald. Eigenlijk wilden ze het laten zitten, mocht ik nog een pijnstilleer nodig hebben, dan werkt die sneller dan dat je hem oraal inneemt. Maar ja met 2 paracetamolletjes die ik puur en alleen om de nacht te beginnen inneem, zodat ik op mijn zij kan liggen en de boel niet meer trekt, heb ik geen infuus nodig of een snelle pijnstiller. Ik heb al de hele dag niks meer nodig gehad en kan op dit moment redelijk recht lopen. Het opstaan geeft nog wat trek-en-duw-werk, maar als ik eenmaal op ben gaat het prima. Ook kan ik al een klein beetje bukken. Maar weest gerust ik overwerk mezelf niet. Ik rust genoeg en lig nog genoeg op bed hoor.

Het enige wat wel echt pijn doet is het moment dat ik kriebel in mijn keel krijg en moet kuchen. Ja kuchen want hoesten is echt onmogelijk. Dan lijkt het of alles net geopereerd is,……………oh wacht dat is het ook hahaha!!

Maar goed er is nog een hele weg te gaan en ik ben er echt nog niet. Dusse…….. ik blijf verslagen schrijven die jullie lezers op de hoogte kunnen houden van het wel en wee bij het herstellen van een littekenbreukhersteloperatie na een nier/pancreastransplantatie. Zo een hele mond vol hihi, slaap lekker allemaal en tot laterrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr